(!): Kelimeleri yazarken yaptığım klavye hatalarından oluşan egzantrik 2 kelime doğdu.

Öğretmeseydin bana o caddenin ismini, vallahi daha iyi geçerdi gecem.

Her zamanki gibi bir gündü. Uyanışlarım aynı, yatışlarım, gün içersindeki düşüncelerim, kavgalarım hepsi aynıydı işte. Buraya geldiğimden beri de yüzüm yanıp duruyor zaten gıcık oluyorum.

Gez toz güzel tabii. Arkadaşlarla laflamak hoş. Güldük bir ara altıma sıçıyorum zannettim. Neyse ordan da çıktım atladım taksiye, gittim bir yere. Oraya giderken hoştu tabii, farketmiştim ama o kadar götü(!) olmadım. Dönerken, aklıam(!) dank etti. Orayı ilk sizden öğrenmiştim, orasının ismini. 15 dakika sonra istesem, evinizdeyim. O kadar yakın yani. Dedim laaaağğn kendine geli haydii hooop! 

Ev için ayrı bir taksi. Zira yürümeye tırsıyorum. Neyse canım o da benim lüksüm olsun, öğrenene kadar böyle. Annemin tembih ettiği gibi herkese kibar davrandım. Taksici de bana çok iyi davrandı. İkisi de iyiydi gerçi.

Evime gelirken, nasıl başım döndü ama nasıl. Zaten yatağa zor attım kendimi. Sinekler de geldi tabii. Çok korkuyorum ama bu evde yalnız kalmaya.

Neyse, zaten burası bana ait bir yer değil. Sevdiğim bir yer hiç değil. Aklıma düşmesi normal böyle şeylerin.

O caddelere alışsam iyi olacak bence. Şansımı zorlamamalıyım.

Ama merak ediyorum.

Orayla, sen nasıl başa çıkacaksın?

(!): Kelimeleri yazarken yaptığım klavye hatalarından oluşan egzantrik 2 kelime doğdu.

2 yorum: