homesick'in türkçesi yoktur, iç acısı çoktur!

Söylenecek bir şey yok. Sıcak battaniye altına geçip annemle uyumayı istiyorum hayatımda ilk defa. Babamın da kazağını aldım İstanbul'a gelirken. Ablamın da gülüşlerini.

Homesick dedikleri bu olsa gerek.

İlkokula başladığım günlerdeki gibi halim. Birbirine sarılmayan arkadaşlarımı görünce çok şaşırmıştım o zaman. Sevgisizliğe şaşırırım genelde. Daha doğrusu sevgi gösterisi yapılmadığı zaman.

Benim gibi günde kırk kere öpülen, sevilen biri için dış dünyaya adapte olmak zor. Şılap diye öpülmedikçe yaşamın bir anlamı yok desem yeridir.

En çok, birine sarılmayı özlüyorum sanırım.

aç koynunu ben geldim!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder