meddah

Bu hayatta çok garip şeyler oluyor. Garip hikayeler duyuyorum.

İnsanlarla tanıştıkça,görüştükçe bir sürü şey duyuyorum.

Bazı insanların hayatı zor geçiyor, gerçekten zor. Ama bunlara rağmen unutup birçok şeyi gülebilmeyi başaran insanlar var etrafımda, ne kadar şanslıyım ki bu böyle.

Ama işte ben unutamıyorum bazı şeyleri.

Biri bana bir hikaye anlatıyor. Ben kafamda onu yazıyorum, çiziyorum yönetiyorum. Film izler gibi izliyorum. Unutmuyorum kalıyor. İçime işliyor sanki.

Karşımdaki insan, anlatıyor.. gülüyor. O gülücüklerini alıp kalbine sokasın gelir mi? Benim geliyor işte.
O hüzünlenince de onu üzeni öldürebilecek kadar güçlü hissediyorum kendimi.

Uzak memleketlerin birinde bir bina yıkılıyor, eski bir sinemaymış meğersem. Oraya gençken sevgilileriyle gidenleri düşünüyorum. Ne acıdır onlar için.. O bina yıkılınca kendime gelemiyorum birkaç gün. Duvarların dili var bence, binanın da duvarlarını var sayarsak anlatılacak her şey toz bulutu oluyor.

Afrika'da çocuklar aç diye tabağımda 1 gün bile yemek bırakmadım çocukluğumdan beri, şükürlerimi öyle sundum tanrıya.  Ziyan etmedim lokmamı yani. Mentalite bu yönde, bilmediğim birileri için yas da tutabilirim, bayram da edebilirim.

Tanrım bana güç ver diyorum göktekine. Bütün bu hikayelere dayanma gücü ver. Çünkü ben ilerde çok büyük bir masalcı olacağım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder