sevme yanarsın

Bir zamanlar seviliyorduk. Güzel şeydi sevilmek kardeşim.
Şimdi bir nefrettir gidiyor hayat. Çocukken yanağımız sıkılırdı hani, nicedir sarılanımız bile yok. Birinin elinin yüzümüze değmesi nasıl bir histi sahi?

Gülümsemek neydi? Somurtanlar arasında düştük. Oflar, puflar anlamlı şimdi. Ofladıkça pufladıkça büyük işler yapmış havası veriyoruz kendimize halbuki mağrur bir tebessümün yerini ne alır bu hayatta?

Ne alır bu hayatta sevilmenin yerini? Sivilceler mi çıksın alnımızda, aklar mı düşsün saçlarımıza, üzülelim mi boyuna, habire, hep...

Kucak açtım ben bu hayata. Ama yeri gelir kollarımı bile kesmesini iyi bilirim.
Sarıldığım bir ağacım vardı işte, arada ona sevinirim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder