anne ben çok üzüldüm

ses etmedim ama
sitem de etmedim
kızdım, kırdım, dağıttım
ama şu odadan öteye gidemedi hırçınlığım
temiz hava almaya dışarı çıktım
kendime gelince tekrar geri döndüm sıkıntıya
göz de etmedim
naz da etmedim
bütün "of!"'ları içime çektim
hani ben pabuç dilliydim?
iki kelime edemedim
susmayı da beceremedim
havada asılı kaldı tüm kelimelerim
ne fenaymış bu haller
böylesi üzüntüler gerekli miymiş ki hem?
neyime lazımmış hem?
ne edecekmişim onları?
anne ben çok üzüldüm
durdursana şunları
şuramda duranları
devamlı güleyim ben

2 yorum:

  1. Sanem ben seni cok seviyom, hic bilmiyosun ama ole.

    YanıtlaSil