kapım

Payımıza hasretten ötesi düşmediyse, şunca yıldır, küsmek mi gerekir kadere ya da tanrıya bilemiyorum. Dönüp dolaşıp yine aynı yolda bulduysak kendimizi, tam da başladığımız yerde...Hata bizde midir yine aynı yolu tercih ettiğimiz için?

Kapıyı açıyorum. Kapım da ne güzel kapı. Benim evimin kapısı. Benim evimin tahta kapısını açıyorum. Açtığımda içinde, içerisinde sesi duyulsun, nefesi koksun benim içerimin. Olmuyor ama, payımıza uzaklık düşüyor.

Mesafe düşüyor.

Bu hayatta bir şeyi spontane yapmanın lüksü paha biçilemez. Ben bunu hiç yaşayamayacağım galiba.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder